Washandjes, Brinta en rood zand…
14/05/2012
Maandag morgen. Een nieuwe werkweek begint. Mijn kantoor ligt vol met tassen. Afgelopen zaterdag hadden we een vakantiegroep op bezoek. Iedereen had wat in zijn koffer meegenomen om Jemima te helpen. Dit keer hadden we om Brinta en washandjes gevraagd. Mijn werkweek begint nu dus met het uitzoeken en verdelen van alle spullen. Mogelijk valt er bij een douchebeurt nog wel wat Brinta uit de washandjes…maar dat vind niemand erg. Ik denk dat de vakantiegasten ook nog wel wat restjes zullen vinden in hun koffers.
De Brinta heeft lekker veel vezels en is voor onze bewoners veel gezonder als ontbijt, dan de witte pita broodjes. Een vervanger voor Brinta is hier wel te krijgen in kleine verpakkingen, maar is ontzettend duur. Daarom krijgen we al jaren Brinta opgestuurd uit Nederland. Marry verzamelt in haar gemeente geld om elke twee maanden een flinke doos op te sturen. We zijn ontzettend blij met deze trouwe steun en elke twee maanden staat de doos weer klaar op het postkantoor! De extra Brinta die de groep meebracht is handig om af en toe een week te overbruggen als de post wat vertraging oploopt of als een paar andere bewoners de Brinta ook erg lekker vinden. Een stukje voorraad zeg maar om onverwachte situaties op te vangen. En ik weet wel zeker dat er graag gebruik van wordt gemaakt.
Nu mijn kantoor weer leger wordt vind ik overal rood zand op de vloer. De vakantiegroep komt net uit Wadi Rum in Jordanië en blijkbaar is het zand zelfs tot in de tassen van Jemima doorgedrongen.
Nu ga ik weer snel verder en aan het werk…er is weer genoeg te doen.
Lente
Na de vorige blog over de winter lijkt de lente ook hier door te breken! De regen van de afgelopen maanden was hard nodig en zelfs deze week regende het nog. Toch kunnen we weer heerlijk genieten van de zon en de warmte die dat brengt.
Afgelopen zaterdag ging ik met een paar 'echte orchideën kenners' de natuur in. Daar vonden we velden met orchideën en op andere plekken slechts een eenling.
Vandaag las ik in Lukas 12. Jezus roept daar op om niet bezorgd te zijn en wijst dan op de lelies (bloemen) en het gras. Ik moest denken aan de orchideën die wij hebben gezien. Wat geeft God deze bloemen een schoonheid en dat terwijl ze maar zo kort bloeien. Als God deze bloemen zo bekleed, hoeveel te meer zal onze Vader ook geven wat wij nodig hebben!
Nog steeds winter
Het is al maart en toch nog winter hier!
als je 's morgens net wakker uit je raam kijkt zie je dit.....oke, dan is vandaag dus alles in Beit Jala dicht.
kom op jongens...nu breekt de zon door na een sneeuwbui. Wil je de sneeuw ook eens voelen? Nou Ahmed liever niet....dat is koud zeg!
en het is ploeteren om door al dat smeltwater met je rolstoel te rijden. En dan te weten dat de bakker vanmorgen niet kon komen om ons brood te brengen. Trouwens erg leuk om te vermelden. De bakker heeft de gemeente ingeschakeld en die kwamen met een aparte auto met vierwiel aandrijving toch alsnog het brood brengen. Hulde aan die samenwerking voor onze bewoners!!
Tenslotte is er heel wat actie op Jemima terrein! Voor de bewoners is het vooral genieten om te zien hoe werkers wegspringen voor sneeuwballen en beteuterd kijken als ze geraakt worden. Thank you George and Insaf for this joyful time with the kids and you.
Zorgen die ook kansen zijn
(17/2/2012)
Het is winter in Beit Jala. Dit jaar valt er (gelukkig!) erg veel regen en hebben we veel koude dagen. Voor het land een zegen, voor de kinderen in ons HBI* project minder goed. De huizen hier zijn erg koud en de kleine gaskachels kunnen de bewoners haast niet op temperatuur houden. We merken in het HBI project dan ook dat er erg veel kinderen ziek zijn. Bijna iedere week ligt er wel een kind in het ziekenhuis. De zorg van de ouders is gelukkig liefdevol. Helaas kost medische zorg ook geld, heel veel geld zelfs. Sinds een aantal jaren voeren wij een beleid dat ouders zelf verantwoordelijk zijn voor de kosten van de medische zorg. We willen hiermee bereiken dat zij hun verantwoordelijkheid nemen en op deze manier kunnen wij meer kinderen helpen. Als ouders echt kunnen aantonen dat zij niet kunnen betalen, dan deelt het HBI project vaak in de kosten. Maar wat doe je als je in de volgende situaties komt:
Rahaf is een lief en vrolijk meisje om te zien. Lichamelijk is ze zeer beperkt; ze kan haar hoofd niet omhoog houden en heeft geen controle over handen, armen of benen. In het project krijgt ze begeleiding van fysiotherapie en de eerste resultaten waren zo geweldig mooi. Rahaf leerde haar hoofd omhoog houden voor een paar minuten. Hierdoor kon ze opens volgen wat er in haar omgeving gebeurde en wat genoot ze daarvan! Ze leerde ook haar handen gebruiken. Met stukjes brooddeeg leerde ze dit vast houden en weer loslaten. Zelfs haar kleine broertje van 3 jaar hielp met eindeloos geduld mee om haar aan te moedigen. Tot een paar weken terug het opens niet meer goed ging met Rahaf. Ze kon niet meer zitten, zelfs niet op schoot. Ze gaf pijn aan bij haar heupen en een doktersbezoek wees uit dat ze dringend een operatie nodig heeft. Dat is echter niet zo snel geregeld. Deze operaties laten wij liever niet doen door de artsen in Beit Jala, en operaties in goede ziekenhuizen (zoals Hadassah) worden door de verzekering niet vergoed. Haar familie kan het ook onmogelijk betalen. Via de verzekering is nu de thuiswerker bezig om een operatie vergoed te krijgen in een arabisch ziekenhuis in Jerusalem. Voor mij de eerste keer dat we met dit ziekenhuis gaan werken en dus erg spannend. Volgens de locale mensen hier is het wel een goed ziekenhuis. Maar goed, de voorbereidingen zijn dus in volle gang. Dan vertelt moeder tegen de thuiswerker dat Rahaf al een aantal maanden een bepaald soort medicijnen niet heeft gekregen. Ze vertelde het met schaamte, want ze had geen geld. Blijken dit nu spierverslappers te zijn en dus heel veel te verklaren van de huidige situatie! Wat voel ik me onmachtig als ik dit hoor. Dit kind heeft dus al weken pijn omdat ze niet de juiste medicijnen heeft gekregen. We zijn nu bezig om een ingrijpende operatie te regelen en misschien had het allemaal voorkomen kunnen worden als de medicijnen gewoon waren gegeven. Ook schrijnend dat al die dokters die ze inmiddels heeft gezien hier niet eens naar gevraagd hebben. Maar goed, het loopt zoals het loopt. De thuiswerker heeft nu een sponsor gevonden die het kind voorlopig van medicijnen wil voorzien. En wat zou het geweldig zijn als we ook wegen vinden om deze medicijnen door de verzekering te laten betalen (en tot nu toe willen zij dat nog niet).
Saja is een kleine meid van 3 jaar. Afgelopen drie maanden heeft ze drie weken in het ziekenhuis gelegen. Iedere keer weer heel kritiek. Moeder wilde haar zo snel mogelijk weer thuis hebben want ze heeft geen geld om elke dag met de taxi naar het ziekenhuis te gaan. Thuis is het veel te koud en moeder is erg jong om alle consequenties te overzien. Dat is ook de reden dat ze steeds weer moet worden opgenomen. Het kinder ziekenhuis hier doet erg zijn best en geeft ook eerlijk toe dat zij niet gespecialiseerd zijn in de zorg voor deze kinderen. In dit ziekenhuis wordt de eerste directe zorg gegeven en Saja zou meer nodig hebben. Wat zou ik dit kind graag naar een Israelisch ziekenhuis brengen. En ook dat is niet te betalen.
In het verleden heeft Simon Peres Peace Centre heel wat kinderen in dergelijke situaties geholpen. Zij kregen dan goede zorg in Israelische ziekenhuizen. Maar ook dit centrum heeft op het moment niet voldoende om alle mensen te helpen en tot nog toe vissen we daar achter het net.
En zo zijn er nog veel meer voorbeelden van zieke kinderen. Bakher die elke keer weer infecties heeft en daardoor erg veel epileptische aanvallen krijgt. Of Safiyye waarbij de epileptie maar niet onder controle is te krijgen. Of Mariam die zou beginnen met dagbesteding en tot nu toe niet is gekomen omdat ze steeds ziek is.
En ondanks alle financiele moeilijkheden zijn er gelukkig ook veel mooie momenten. Wat is het geweldig dat we met deze ouders mee mogen denken en samen mogen zoeken naar oplossingen. Wat een kansen krijgen we om liefde en betrokkenheid te tonen.
* HBI = Home Based Intervention – dit project geeft begeleiding aan de ouders van kinderen met een ernstig meervoudige beperking terwijl ze thuis wonen.
Afronding stage
Francien doet de opleiding voor voeding en dietetiek aan de Haagse Hogeschool. Afgelopen drie maanden liep ze stage op Jemima. In die tijd gaf ze adviezen voor een heel aantal bewoners. Daarnaast deed ze onderzoek om de voedings situatie in kaart te brengen en te adviseren voor een gezondere balans. Aan het einde droeg ze haar kennis over aan werkers in dagbesteding en wonen. Mooi dat er nu op iedere groep een stapel folders ligt...dan kan er nog regelmatig even teruggekeken worden. Dank je wel Francien voor je inzet en alles wat je ook nog extra hebt gedaan!
Issa
(6/02/2012)
Op zondag gaat Issa altijd met mij mee naar de kerk. Dit keer was de bus kapot. Hierdoor kon Issa niet naar de zondagschool waar hij altijd naar toe gaat. We gingen naar een andere gemeente bij ons in de straat. Op loop afstand dus. Omdat we weer snel buiten stonden mocht Issa met mij mee naar huis. Daar genoot hij volop van het keyboard, de koffie en het samen knutselen over de eerste drie scheppingsdagen.
Thematisch werken
Soms zie je opeens van die mooie dingen die ontzettend bemoedigen. Zoals het thema wat Hiyaam deed in haar klas. Wat heerlijk dat zij vanuit zichzelf verder gaat met thematisch onderwijs. En zo te zien genieten ook de kinderen volop. Ik hoop dat dit enthousiasme ook de andere werkers aansteekt.
Visa
(14/01/2012)
Wij - Ben, Tineke&gezin, Liesbeth en ik- hebben onze visa weer gekregen! Tot eind juni, dus over 3,5 maand mogen we de volgende procedure weer aan het werk zetten. Zo blijven we in ieder geval bezig. We zijn blij dat het dit keer zo vlot ging.
Twee weken terug leverden wij de werkvergunningen en paspoorten in. Daarvooor kregen we een kopie en toelichting terug. Daarop zouden we moeten kunnen reizen. De eerste keer bij de checkpoint vroeg de soldate 'mah seh?' (wat is dat). Jammer dat ik het toontje niet kan meegeven via de weblog...het klonk zo verveeld. Ik vind het nog wel eens de sport om te proberen hen wat vrolijker te krijgen en vroeg haar of ze Hebreeuws las. De daarop volgende week reageerde diezelfde soldate toen ze mij en mijn papier zeg 'oh, it's again you' (op een heel wat vrolijker en geinteresseerder toon) en ze liet me snel verder gaan. Vandaag hoop ik dat ze er weer staat...want dan zal ik m'n nieuwe visa met trots laten zien :-).
Count your many blessings
(5/1/2012)
Tijdens de jaarwisseling was ik op Jemima met een aantal bewoners en vrijwilligers. Ik mocht dit keer het jaar afsluiten. Terwijl ik er thuis over liep na te denken las ik een stukje over de ‘blessings jar’. Een zegeningen pot waarin een gezin bij iedere bijzondere zegen een briefje stopte. Aan het einde van het jaar zat het gezin om tafel en las met elkaar de zegeningen weer door. Wat een mooi idee. Wij hadden wel niet het hele jaar briefjes verzameld en toch waren er meer zegeningen dan die wij kunnen tellen. Met elkaar benoemden we een aantal zegeningen en zongen we het mooie lied ‘count your many blessings’.
Ook het nieuwe jaar begint al weer met veel zegeningen waarvoor we de Heere dagelijks mogen danken. Het werk op Jemima gaat door; kinderen en volwassenen krijgen liefdevolle zorg; er is weer regen; God spreekt tot ons door Zijn Woord; enz. Wat een rust en vertrouwen geeft het voor het nieuwe jaar dat de Heere weet wat wij nodig hebben.
Ere zij God en vrede op aarde
(27/12/2011)
Afgelopen dagen stonden we stil bij de geboorte van de Heere Jezus. Ere zij God in de hoogste hemelen en vrede op aarde in de mensen een welbehagen. De zang van de engelen richtte zich op God en Zijn eer. Hij had de wereld zo lief, dat Hij Zijn enig geboren Zoon gegeven heeft. Dat deed Hij opdat een ieder die in Hem geloofd eeuwig leeft en niet verloren gaat. Wat is de boodschap van kerst mooi. We herdenken niet alleen de geboorte, maar juist ook het lijden, sterven en de opstanding van Jezus. Vrede, shalom & salaam, op aarde. Soms lijkt vrede hier ver weg en toch zongen de engelen van die vrede. Gods vrede gaat ver boven het gebeuren hier op aarde en is tegelijkertijd zo dichtbij in het hart van ieder die Hem kent.
Vanavond hadden we hier een concert met een mooi en groot orkest. Devorah, de lerares van Rasha, vertelde me eens: muziek is een gave van God. Ik geloof dat het waar is en er kan zoveel schoonheid in zijn. Hoeveel meer is straks de hemelse muziek. Daar waar we God kennen en met Hem eeuwig mogen leven, daar is geen zonde, geen moeite, geen handicap meer. Geloofd zij de Heere, onze God.
Iedereen die mijn weblog leest wil ik van harte een goed 2012 toewensen!
Groei in de genade en kennis van onze Heere en Zaligmaker Jezus Christus. Hem zij de heerlijkheid, zowel nu als in de dag der eeuwigheid. 2Petr.2:18
Een belangrijke HBI dag
(16/12/2011)
Sinds het vorige uitje vragen de moeders er steeds om: wanneer organiseren jullie weer zo'n dag? en ze hebben helemaal gelijk. Wat is het goed als moeders ervaringen uitwisselen en vooral elkaar bemoedigen. Want dat gebeurt tijdens dagjes uit voor het home based intervention programma. Graag wil ik met een paar foto's laten zien wat zo belangrijk is:
Met de hulp van vrijwilligers worden de kinderen lekker bezig gehouden, terwijl de moeders met elkaar spreken hoe ze andere mensen uit de omgeving kunnen betrekken bij de zorg voor hun kind. Een bijzonder onderwerp hier in de cultuur. Moedig hoe de moeders elkaar opscherpen en van ideeen voorzien.
Diezelfde tijd wordt nuttig gebruikt voor noodzakelijke fysio oefeningen.
Ook broertjes en zusjes die meekomen genieten van een programma. Wat een mooie gelegenheid om hen te laten zien dat kinderen met een handicap er ook bij horen. Dat deze kinderen een eigen plekje hebben en dat er meer zulke kinderen zijn. De broertjes en zusjes zijn de toekomst....zij moeten later de zorg gaan geven. Belangrijk dus om hen ook mee te nemen met dit uitje!
Deze foto vind ik de topper! Moeders die met hun kinderen aan het verven gaan. Zelfs kinderen met een zeer ernstige meervoudige handicap kunnen met hulp verven. En...moeders helpen elkaar waar nodig. Ik vind de handen op deze foto zo veel zeggen. En dan daarbij het meisje wat vanuit haar ooghoeken alles volgt!
vooruit als afsluiting dan nog maar een foto van mijzelf.
